می خواهم  آنقدر دور شوم تا شاید

شاید دلم برای كسی تنگ شود    حتی خودم

زندگی  در من بوی گند می گیرد  

و من با عطر كذایی خود هر روز  آن را خوشبو می كنم

تا مبادا

مبادا كسی از بوی گند زندگی من گریزان شود

من اگر بر سجاده ای كه تو  بر آن بوسه زده ای

حاجت بخواهم

و آن هم تو را از خدا بخواهم  

دوستم داری ؟

پ.ن : تو سینه ام قلبم داره یخ می زنه   اون وقتش  توی سرم کوره روشن کردند..

پ.ن : مردن چقدر حوصله می خواهد بی آنکه در سراسر عمرت یک روز یک نفس بی حس مرگ زیسته باشی ...

هواي دلم ابري است

هوا هواي توست               هواي برفي ...!!

من ، تو و دلي يخ زده از برودت سرماي هواي هر چه نبودنت

ملحفه مي پيچم دور دل                 

سوز سرما بيش از اينهاست            بیش از اینهاست.....!!

از غم دوست در این میکده فریاد کشم

داد رس نیست که در هجر رخش داد کشم

داد و بیداد که در محفل ما رندی نیست

که برش شکوه برم داد ز بیداد کشم

            (( وعده  دیدار به  لحظه  نزول دیوان نگاه  تو ))

                                                                                  الهام 

                      به خدا مي برم از شهر شما دل ديوانه و شوريده خويش

آيا ميتوانم من باشم اين؟      
تكه هايم را جمع ميكنم از قلب هاي اين و آن
از كوچه ها و خانه ها
   وشهري كه عوضي راهم داده است
خاكم را مي تكانم     شسته و رفته
حالاست كه دوباره عاشق شوم
ميل شديد آويزان شدن به ديگري
جان كندني سخت ....
تا نگاهت هميشه يكسان شود   بي رنگ و مات....!!
تا سخت دشوار شود ...  سخت دشوار.....
سرك كشيدن به درون و ابراز همدردي
ميل شديد تملك به ديگري
حالاست كه دوباره عاشق شوم  

                            در شهري كه عوضي راهم داده است

پ.ن : خيلي منتظر بد قولم بودم ولي  نيومد

پ.ن: در زير پايم جايي براي ايستادن نيست  به جاهاي عميق رسيده ام

هر شب تکه تکه شعرهای کهنه را کنار هم می چینم

و باز هم به ای حقیقت تلخ می رسم که :

                                         تو هم با من نبودی...!!

پ.ن : بد قول عزیز من هنوز شعرهای مرا می خوانی؟

                                  هیچ تلاشی برای دوباره ماندن نیست

چون آن مرغ اسیر در قفس

                             که هیچ آرزوی پر زدن در سرش نیست

بوی کافور و طعم خاک مرده میگیرد تنم

                               هیچ هوای زنده شدن در سرم نیست

چه شب نامبارکی است امشب

                              هیچ شوقی برای مبارک شدن نیست

در مرور من شتاب مکن   

همه خویش را         برایت زمزمه خواهم کرد    آرام  آرام

از کودکی (الف)       تا کهنسالی (ی)

اما ....

فردا با سبدی لبریز  از من  

                                              کجا خواهی رفت...!!؟